วันเวลา....ที่ผ่านไปเร็วเหลือเกิน

1 วัน มี 24 ชั่โมง ไอ 24 ชั่วโมงนี่ ทำไมมันช่างน้อยเหลือเกินนะ

แล้วที่ว่าเวลามันน้อย เวลาไม่พอ

ก้อเพราะเราเห็นค่าของเวลา หรือเราต้องใช้เวลาในการทำอะรัยมากมายในแต่ละวัน

ตื่นขึ้นมาพระอาทิตย์ก้อชิงขึ้นไปอยู่เกือบหลังคาหอแล้ว

กว่าจะอาบน้ำแต่งตัว มาเรียน กินข้าว อ่านหนังสือ ทำนู่นทำนี่ ไปนั่น มานี่ โอ๊ย...สารพัด

ยิ่งช่วงไหนงานเยอะ (เพราะไอที่เยอะ กัวมัวแต่ลัลลางัย)....เวลายิ่งน้อย

อยากจะหั้ยมีสัก 48 ชั่วโมง

วันๆนึงต้องเจอใครต่อใครมากมาย บางคนเจอแล้วรู้สึกเฉยๆแค่มองผ่านๆ บางคนเจอแล้วต้องคุยด้วย

บางคนเจอแล้วรู้สึกดี บางคนเจอแล้วทำหั้ยต้องหัวเราะ บางคนเจอแล้วรู้สึกไม่อยากเจออีก

ผิดกลับบางคนที่เจอแล้วอยากเจออีกทุกวัน เหอๆ

แต่ก้อมีบ้างบางวันนะที่ไม่อยากเจอคัยเลยสักคน

จนพระอาทิตย์ตกดิน พระจันขึ้นก้อแล้ว.....บางทีจะโผล่ไปอีกวันนึงแล้ว อ่ะยังไม่ได้ทำอะรัยอีกตั้งเยอะ

บางครั้ง...ที่เราปล่อยให้เวลามันเดินผ่านไปเฉยๆ โดยไม่ทำอะรัยสักอย่าง

จนต้องมานั่งเสียดายในภายหลัง นึกอยากย้อนเวลากลับไป

อยากกลับไปเริ่มต้นใหม่ หรืออยากกลับไปสู่บรรยากาศเดิมๆ

ที่ในวันนี้ไม่มีมันอีกแล้ว..ไม่มีจิงๆ

แต่...ความเป็นจิงก้อคือ เวลาไม่เคยคอยใครแล้วคนธรรมดาอย่างเราก้อย้อนเวลาไม่ได้

ที่ทำได้ก้อคือ “ทำวันนี้หั้ยดีที่สุด”

และอาจจะสายไปถ้าเราพลัดวันอยู่เรื่อยไป

วันพรุ่งนี้ประวัติศาสตร์ก้อเปลี่ยนไปแล้ว

ถ้าอยากจะทำอะรัยก็รีบทำซะ......วันนี้เลย